ลูกสาวผู้เฝ้าประภาคาร

เมื่อพ่อของเธอหายตัวไปในพายุหิมะ หญิงสาวคนหนึ่งจึงต้องมารับหน้าที่ดูแลประภาคารที่พ่อของเธอเฝ้ามานานกว่าสามสิบปี ชาวบ้านต่างบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่เธอไม่เชื่อ

ท่ามกลางข้าวของของพ่อ เธอพบสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง และบันทึกในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของพ่อได้บรรยายถึงเรือลำหนึ่งที่ไม่มีบันทึกของท่าเรือใดแสดงว่าเคยมีอยู่จริง ลายมือเริ่มสั่นคลอนในช่วงท้าย

ทุกคืนที่แสงไฟส่องนำทาง เรือลำเดิมก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า ใกล้เข้ามาอีกนิดในแต่ละคืน จนกระทั่งคืนที่เจ็ด เรือลำนั้นก็เข้ามาใกล้พอที่เธอจะอ่านชื่อบนตัวเรือได้ และมันเป็นชื่อที่เธอรู้จักดีอยู่แล้ว